Sveti apostol Pavle propovedao je da je svaka porodica jedna mala crkva, te kao što je svaka crkva posvećena jednom svetitelju koga i slavi, tako i svaka porodica ima svog zaštitnika, predstavnika pred Bogom, čije ime proslavlja.  Ovaj običaj, slava ili Krsno ime, prenosi se sa kolena na koleno – sa oca na sina, iz generacije u generaciju.

Slava je divno obeležje srpskoga naroda, jer je ne slavi niko drugi u svetu. Međutim, pored pravoslavlja, može se naći i u rimokatoličkim srpskim porodicama, kao i kod onih rimokatolika čiji su preci bili Srbi. Otuda i izreka:
„Gde je Srbin, tu je i slava“.

Nastanak običaja

Za sam nastanak ovog divnog običaja i njegovog ukorenjavanja u srpskom narodu, najviše je zaslužan svetosavski pokret, mada sama ideja nastaje od prvog hrišćanskog učenja (9. vek). Po samom primanju hrišćanstva, bilo je teško iskoreniti neke paganske običaje koji su bili duboko ukorenjeni u narodnoj svesti. Običaj koji se zadržao najduže od svih je prinošenje žrtava bogu. Mnogi su i po prijemu hrišćanstva prinosili žrtve svom zaštitniku, hrišćanskom svetitelju. Tek je svetosavski pokret (13. vek) doveo do kompletne hrišćanizacije. Misionarska misija, aktivna u svim poljima života, najviše se ispoljila u borbi protiv ostataka mnogoboštva u narodu, čime je obuhvaćeno i proslavljanje krsnog imena – slave. Zabranjeno je prinošenje žrtava i određeno da se u crkvama spomen na svetitelja može proslavljati samo onako kako to hrišćanima dolikuje, tj. razni zemaljski plodovi mogli su se prinositi radi blagoslova, a ne radi prinošenja žrtava i gozbe.